Vier jaar geleden liep ik met mijn vriendinnen door Le Marais. Ik herinner me dat ik op een bepaalde straat in Le Marais stopte en dacht: op een dag wil ik LENA MAE hierheen brengen.
Afgelopen maand hebben we dat gedaan.
Het kostte een klein team, veel lange nachten, en, trouw aan hoe we alles bij LENA MAE doen, veel dingen zelf doen. Ik bouwde de tafel voor de ruimte met de hand. Stenen blokken, een glazen blad. Simpel, een beetje rauw, maar met intentie achter elk detail. Net als de collectie zelf.
De ruimte was kalm. Crèmekleurige gordijnen die op de vloer lagen. Een Wassily-stoel in de hoek. Vier rekken met stukken, elk handgemaakt in ons atelier in België. We wilden dat het voelde alsof je een huis binnenliep; bedachtzaam, rustig, niets overbodigs.
En toen begonnen de mensen binnen te komen.
Dat is het deel waar je niet op kunt plannen. De gesprekken die ontstaan wanneer iemand iets voor het eerst aantrekt. De manier waarop een paskamer een echt moment kan worden tussen vreemden. We hebben zoveel mooie mensen ontmoet in die twee weken, vrouwen die begrepen wat we probeerden te zeggen zonder dat we het hoefden uit te leggen.
Als je erbij was: dank je wel. Echt waar.
Lena
